ENTELEKTÜEL DURUŞ MANİFESTOSU
Ben, düşünceyi yalnızca metinlerde değil; hayatın içinde, gündelik pratiklerde ve insan davranışlarının en çıplak hâlinde arayan bir zihinle yazıyorum. Sosyoloji benim için bir disiplin olmanın ötesinde, çağın ruhunu anlamaya yönelik bir dikkat biçimidir. Felsefe ise bu dikkatin vicdanıdır.
Bilgiyi yalnızca aktaran değil; sorgulayan, çözen ve yeniden kuran bir yerden hareket ediyorum. Resmî unvanlara yaslanan bir meşruiyet arayışım yok. Meşruiyetim; süreklilik gösteren okumadan, yıllara yayılan gözlemden ve düşüncenin kendi iç tutarlılığından gelir.
Dijital çağda bireyin nasıl yalnızlaştığını, aile yapısının nasıl çözüldüğünü, mahremiyetin nasıl metalaştığını ve anlamın nasıl hızla tüketildiğini izliyorum. Özellikle sosyal medya kültürü, benim için bir “platform” değil; modern insanın zihinsel haritasını ele veren sosyolojik bir vakadır. Gözlemim yüzeysel değil; süreklidir. Yorumum tepkisel değil; analitiktir.
Düşünsel damarımı yalnızca modern kuramlardan değil; tasavvufî irfandan, insanı merkeze alan kadim gelenekten besliyorum. Mevlânâ ve Yunus Emre’nin “insanı anlamaya” dayalı yaklaşımı, çağdaş toplumsal çözümlemelerle yan yana durur benim metinlerimde. Çünkü hakikat, tek bir çağın tekelinde değildir.
Eğitimlerimi ve entelektüel birikimimi gizlemem; onları bir üstünlük iddiası olarak değil, düşünce emeğinin doğal sonucu olarak taşırım. Bilgi bende bir vitrin değil, bir sorumluluktur.
Ben düşünceyi kariyer basamağı olarak görmem. Yazmak benim için görünür olma çabası değil; tanıklık etme yükümlülüğüdür. Bu nedenle “akademik onay” ile değil, entelektüel dürüstlükle yol alırım.
Filozof Sosyolog, bir unvan değil; bir duruşun adıdır.