Doğumdan ölüme çetin bir yoldur,
İnişli yokuşlu eğimli hayat…
Nice zorluk, engellerle doludur,
Aslında bir sınav değil mi hayat!..

Doğduğunda niceleri sevindi,
Kundaktaki bebesiyle öğündü,
Sıkıntıya derde senle avundu,
Nice umutlara gebedir hayat.

Sen büyüdün konuşmaya başladın,
Anaya babaya sırtın yasladın,
Onlar gibi olmayı mı düşledin,
Sabret sen ansızın geçiyor hayat.

Büyüdün, öğrendin, bir fikrin oldu,
O saf halin gitti kafan da doldu,
Bir gün geldi yüzün , gülüşün soldu,
Gerçekte ben buyum deyince hayat.

Anayı babayı beğenmez oldun,
Çok bildim zannedip oyuna geldin,
Her söylenen lafı kaile aldın,
Şimdi kördüğüme döndü mü hayat.

Ne umudun vardı, ne hayallerin !...
Düşünen bir beynin , yazan ellerin,
Murada ermeye giden yolların
Altını, üstüne getirdi hayat.

Okuyup bir büyük zat olacaktın,
Kazanacak, nice şey alacaktın,
Yıllar sonra dönüp arkana baktın
Ne tuzaklar kurmuş sana bu hayat.

Bu güne de şükür dediğin oldu,
Çoğu soğan ekmek yediğin oldu
Umutlar tükendi hüzünler doldu,
Nerden nere sürükledin bre hayat.
,
17 KASIM 2009