Tek başına doğar insan
Kalabalıklara karışır
Yüreğindeki umudu
Yeni sayfalara taşır

Oysa açılan her yeni sayfaya
Eskilerin mürekkebi
Doğum lekesi gibi bulaşır
Ve kurduğu her yeni cümleye
Öncekilerin gölgesi sataşır

Dün dünde kalmaz aslında
O an’ın içine karışır
Hasretle bekler an
Bir öteki an’ a ulaşır

Çaresizdir insan bilemez
Kaç yeni sayfası daha vardır
Bir telaş, bin bir ümitle
Eski yaraları sarar, ama
Açtığı her yeni sayfada
Yeni yaralarla tanışır

Dilinde cümlelerin gölgesi
Parmağında mürekkep lekesi
Sardığı yaraların izleri
Düşe kalka da olsa insan
Son sayfaya ulaşır

İşte o an’ ın ulaşacağı
Başka bir an yoktur
Açılacak yeni bir sayfa da
Ve elinde seyir defteri
Tek başına ayrıldığı sahiline
İnsan, yine tek başına ulaşır

İzmir – 2009