şimdi ben...
dar ağacını kendi urganıyla boğan
sancılarımla savaşıyorum
katlime ferman yazan tabürem
ayaklarımın altında


oysa ki
saatler sana daha çok vardı
bu kadar geç kalmışken varlığına
ki aşk..
çölde yolunu kaybetmiş bir bedevi
ben
izdüşümlerimi düşürmüşken ardına
ve hep unuttum kendimi
düşe kalka b/akarken sana


ve mevsimlerden kış
bir şubat zemherisi konaklarken bağrımda
hasretin
hızlı tren seferlerinin yolcusu
mutluluk topal bir karıncanın omuzlarında
ağır aksak


ki vuslat bir düş kırıntısı bile değildi bende
sana gelen yollar bir bir çıkmaza vardıkça
ve çığlık çığlığa
martılar terk ederken maviliklerimi
tenimi tenimden sıyırıp alıyor akşamlar


şimdi ben
yırtık ceplerime yeni umutlar biriktiriyorum
uzak ütopyalara hiç aldırmadan
ve avuçlarımda sakladığım
kan çiçeklerini
savuruyorum içimdeki boşluğa


ki....sen yoksan
geçir yağlı urganı ince boynuma
unutma
katlime ferman yazan tabürem
hazır ayaklarımın altında



ay/su