Aşk kendini anlatmış bir de ben anlatayım
Ateş benim su benim yüreklerde kor benim
Ben de derdim dökeyim hem de çalım satayım
Tekmil bilmem kaç perde işim ondan zor benim

Duyguyu düşünceyi dizelere dökerim
Hem en güzel aşkları hem de hüznü yazarım
Yazanın hissettiği yöne döner tekerim
Birlikte mutlu olur beraberce tozarım

Ferhat Şirine yazdı Keremse Aslısına
Mevlana’nın dilinde düğün dedim ölüme
Her zaman merhem oldum yüreğin yaslısına
Birlikte göğüs gerdim dayanarak zulüme

Gözlerime mil çekip dünyayı kalple gördüm
Name name akarak sazlarda Veysel oldum
Nazımla Vatan dedim hür yaşamaktı derdim
Prangadan kurtulup nice yasaklar deldim

Pir Sultanla ehli beyt Nesimiyle bektaşi
Tekkelerde hu diye hu hu diye hu çektim
Dost bağının gülüyle övdüm kavim kardeşi
İlahi nefesiyle ney tadında yürektim

Aşkın bezirganıydım Yunus’un kaleminde
Onla savurdum külü onunla oda yandım
Miskin dedim kendime yaşayıp eleminde
Yürü dedim dünyaya bir lokma ile kandım

Kimi özünü gördü kul diyerek kendine
Buz tutan yürekleri benim ile ısıttı
Kimi halkı uğruna sığamadı bendine
Heybemi doldurarak dere tepe taşıttı

Yağmur derler şairler gözden akan yaşlara
Kalemden damlatarak sürüklerler heceme
Bazen kağıda yazar bazen dağa taşlara
Güneşi akıtırlar gündüzümden geceme

Hicvedip nice şahı zara zora düşürdüm
Sultanı tacdan ettim sözümle taşlayarak
Saraylardan indirdim başı dara düşürdüm
Sırtını vurdum yere kalemle tuşlayarak

Kimisi serbest diyor benimle esen yele
Gönül gözü açıksa okuyan bilir tadım
Kiminin yürek sesi heceyle gelir dile
Kalem tutan ellerde şiirdir benim adım


Şiir ve Yorum Mehmet Fikret ÜNALAN
07 Şubat 2016 Saat 01.05

Batıkent Ankara