MERİNOS PARKI

Ben seni tanıyorum merinos parkındaydın
Sularla dertleşiyor havuzun başındaydın
Belki hatıralarda yâda anılardaydın
Ben seni gördüğümde sen senden uzaktaydın

Sabırsız gözyaşların saklandığı yerdeydi
Gölgeler sıcak su da güneş çekirgedeydi
Sessizce Uludağ’dan gün aşmak üzereydi
Ve sen yine yalnızdın yalnızca ordaydın

İçindeki yalnızlık yansımıştı yüzüne
Serin sabahlar gibi çiğ düşmüştü özüne
Bütün umutlarını yatırmıştın dizine
Hislerinle baş başa çınarın altındaydın

Aslı Meryem Züleyha adın ne idi senin
Senin mahzun duruşun içimi burktu benim
Öyle umutsuzdun ki eriyordu yüreğin
Bir ikindi vaktiydi oturmuş bir banktaydın

Kaşlarına takılmış mahfel aklanıyordu
Buğulu gözlerinde maksem yıkanıyordu
Efkârlı yüreğinde Bursa saklanıyordu
Sen beni görmüyordun ben senin farkındaydım

Ben seni tanıyorum merinos parkındaydın
Gök kubbenin altında kendinden uzaktaydın

Şair Muhittin Laçin.y.t.2016