İçimde bir ateş var.
Fakat ne yakan suçlu ne yanan.
Zaten , gariptir sönmesin istiyorum.
Sen varsın galiba bi parça içinde.
Sesin, gülüşün, nefesin, kokun. körüklüyor ateşi.
Hem biliyormusun, alıştım bile sanırım.
İçimde yandıkça bişeyler, sen oluyor her yanım.

Tanrı şahit yeryüzü senin için, gökyüzü benim için.
Ve yağmurlar yağmaya başladı bile.
Belki güneşte doğar bulutların arasından.
Gökkuşağı dolanır, kenetler ellerimizi birbirine.

Zamanı gelmedi mi gerçekten mutlu olmanın.
Ne kadar zor olabilirki gerçek mutluluk.
Misal bi kuş herşeye inat atabiliyorsa o özgürlük taklalarını.
Misal bi çocuk çamurada düşse yiyebiliyorsa o şekeri.
Misal bi tanrı cenneti insandan önce yaratabiliyorsa eğer zor olmamalı gerçek mutluluk.

Hadi gel tut elimden.
Kaçırmayalım şu trenide.
Bi sonraki var diye düşünmek çok saçma değilmi sencede.
Hadi gel tut elimden.
Veda ediceğimiz çok insan var daha.
Biliyorum zor ama vedalaşmalıyız.
Mutlu olabilmek için mecburuz.
Hadi bırak onları gel tut elimden ertelemeye gerek yok bu tren iyi.
Belki bi sonrakinde mutluluk yoktur, hadi gel geç olmasın hiç bişeye. Hadi gel tut elimi özgürce…