Biliyordum geçmeyeceğini,
Güne hükmümün.

Lohusa bir kırgınlığa yenik bedenim,
Bugün.

Yuvarlandı gözbebeklerim,
Beyin tarlamın otsuz uçurumlarından.

Alaşağı
Tutamadığım eşyanın,
Şikayeti geldi
Ardı sıra.

Bir yara bandı inadında,
Yenime takıldı anılarım.

Üstümde,

Bardağıma kaçıveren çay tanelerinin
Arsızlığı..

Yuttukça
Bir yudum daha büyük gelen,
Gurbet..

Düşümde

Sermayesi ödünç yarınlar,
İvmeli bir kararsızlık,
Ve büsbütün
Enaniyet..


Fakat;

Deymek lazımdı
Sevmek lazımdı
Ölmek lazımdı.

Yoktu ortası,
Sana göre.

Sen,

Öğretmiştin
İnanmak vacip olmuştu;

Hiç bile olmanın
Hiç olmadığını.


Önce,

Kolay olmadı;

Kasımpatıların yılışık alışkanlığı batıktı ellerime.
Kurtulmalıydım tümünden.

Ayrıca,
“kanıksamak” yazıyordu,
Reçetemde.

Kızma;

Tüm,
mış gibi yaşamalara da
Öykünüyordum bu arada.

Beklesinler
Büyüsün düşlerim, demiştim
Kendime göre.


Aslında,
Lazım olan her şey de,
Hazırdı.

Çiçeklerin gürültüyle açtığını da
Tutmuştum,
Aklımda.

Artardı.


Aslında,
Lazım olan her şey,
Hazırdı.


Hazır .


Peki
Başlasın,
Maraton.

Koşalım,
O zaman.