yezida dağların kızı
mor menekşe newroz çiçeği
ırmak başında yıkanmış saçları
töreye fırsat kalmamış istiladan
dört tarafı dört duvar
bulamamış kendini dağların kızı

yezida daha dündü sevdalandığın
olsundu bir çoban gönüldü girdiğin
kuşatılmasa dört yanın mesuttun kime ne
ah derken tükenmedi iç yangınların
daha demincek sanırsın kararmış yüreği

yezida dağların kızı
kenger toplamış ellerinde diken izleri
gökkuşağından geçerken kutsamış pirleri
güleç yüzünde fırlayan gözleri
ne hayallerdi kim bilir kurdukları
narin yanağını verdiği usta elleri
uzun bir ayin ortasında kalmış bedeni

sorsan söylerdi ne çok sevdiğini
zemheri kırağı ne yapsın düşleri
kaç tövbe öteden kaçmış bir bilsen
ne büyükmüş dünya meğer çaresiz
türkülerde çığlığı çok uzak hayalleri

yezida dağların kızı
daha demincek ırmak başında
saçları lüle lüle sevdiğinin ellerinde
bir kavak gölgesinde güneşin hasretinde
yıkılacak çok şey var ömrü yettiğinde
alyanak yezida artık direniş nöbetinde