Saç baş darma dağın, berbat haldesin
Hal hayattan bezmiş gibi Züleyha
Ah dilber sende mi yaban eldesin
Ahval gurbet ezmiş gibi Züleyha

Bir görünür çiçek gibi açarsın
Saçlarını saçım saçım saçarsın
Sonra ürkek keklik gibi kaçarsın
Av avcıyı sezmiş gibi Züleyha

Beni mecnun eden o hoş edadır
Fedadır bu canım, sana fedadır
Varlığın gözümde koca bir dağdır
Baştan başa gezmiş gibi Züleyha

Bu ne mahzun yüzdür, bu ne ahvaldır
Arz’et ne beni bil, ne aşka aldır
Eğme gülüm haydi başını kaldır
Dağa çatıp kızmış gibi Züleyha

Kaldırıp başını derdin ne desen
Bir ekmek derdiydi şimdi birde sen
Örüldün ömrüme sen desen desen
Tanrı bana yazmış gibi Züleyha

Ki artık alemde bu aşkın mahut
Tenimde her zerren bilahare kut
Geçsem her şeylerden, geçsem de yahut
Bu dert bende gizmiş gibi Züleyha

Siyah saçlarına bir yıldız düşse
Alsam sol yanıma nedir ne işse
Kuş olsa bağrımda bir mezar eşse
Dıştan içe gözmüş gibi Züleyha

Bir iklim bilirse içimde hey yar
Ben desem hüzündür sen desen bahar
Tayfunlar kopuyor sanki son bahar
Gün kudurmuş azmış gibi Züleyha

Üşütürken mevsim tenimi yer yer
Gül yüzünü bahçe, bağlardan göster
Zemheri döşüne bir buse düşer
Mevsim bahar yazmış gibi Züleyha

Yürürken izine basa basa ben
Vakfeyledim gönlü ömre mahsuben
Dönüp benden öte beni de görsen
Bade içip sızmış gibi Züleyha

Bilsen gönül beni ne hale saldı
Şairim, ilhamım bir seni bildi
Ah gülüm şiir mi olasın geldi
Aşk iyi bir sözmüş gibi Züleyha

Hani gelirya dert üstüne kol kol
Öyle bir şeysin sen, yok kaçmaya yol
Şu dertli başıma birde sen dert ol
Sanki derdim azmış gibi Züleyha

Dursun Ali SAĞLAM