Daha dün gibi
Doğuşum,
Çocukluğum,
Gençliğim,
Olgunluğum,
Zamana doğru yol tutuşum,
Ve Hayatla harman oluşum,
Kimi zaman kendimi bulup
kimi zaman kaybolup,yok oluşum.
Tüm şartlara rağmen
yinede hep ayakta dimdik duruşum.

Ben dün de bugün de aynıyım,
Çıkmaz sokak olsa da sağım solum
Bazen geldi zannetsemde sonum
Hiç yok olmadı,düşlerim, umudum
Günler, aylar, mevsimler,yıllar değişsede
Ben hiç değişmeyen Haldun’um.

Aradan yıllar geçip
saçıma aklar düşsede,
Çehrem değişip
yüzümde çizgiler belirsede
Fırçamla, boyalarımla, tualimle
Kelimelerimle,mısralarımla,şiirlerimle
Ben ;
hala hayatıma beyazı, akı resmederim
Ben ;
hala karanlık gecelere bile gökkuşağı çizerim
Ben ;
hala sunulan acılara bile isot der, zevkle çiğner yerim
Ben ;
hala tüm olumsuzluklara tebessüm eder, güler geçerim
Ben ;
Donkişot misali Yel değirmenlerinin karşısına çıkar,korkusuzca rest çekerim
Ben ;
hala ayaz yemiş bedenime rağmen dirilirim, filizlenirim, yeşeririm, çiçeklenirim.

İşte bu yüzden ;
Sona yaklaşsada zamanım, şu kalan ömrüm,
tek hissettiğim ve gördüğüm,
BEN ;
bendeki bu yüreğime Vurgunum,
BEN ;
bendeki bu Yüreğime Hala tutkunum,
BEN ;
bendeki bu YÜREĞİMLE hala sarmaş dolaş HALDUN’UM.
Hsevin 27/12/2015