sanki uzun bir hayat yaşamışım da
hiçbir şey hatırlamıyor gibiyim
hafızamı yokluyorum ama kaybolmuşlar
o neşeli, o duygulu günler nerede?


her gün aynı şekilde huzurlu bitmiyor
bazen kendimi farklı hissediyorum
eski yıllarım, yaşadıklarım geliyor aklıma
o günleri özlediğimden değil ama
üzülüyorum, hemde çok üzülüyorum


ben ne yapmıştım biliyor musunuz?
bir kasırganın ortasındaki mutlak sessizlikte
etrafımda kıyametler koparken
kendi çabalarımla bir yuva kurmuştum
kimse o yuvaya asla giremeyecekti
ancak boşuna uğraşmışım


beyhude geçmiş yirmi bir yılım
hayallere dalmışım, oyalanmışım, kalakalmışım
sel aldı hayatımı, neyim varsa götürdü
bana ise ömür boyu pişmanlık kaldı


olsun, ben gözyaşıyla dost oldum
yaşamaktan ziyade ölmeyi seviyorum
ne güzeldir yeni bir sayfa açmak
bomboş, tertemiz, bembeyaz ve berrak


günler geçip gitsin
tek dileğim
yeni sayfam hiç kirlenmesin