- Aşkım, eve gelirken ekmek alır mısın?
- Hiç ekmeğimiz kalmamış.
+ Tamam hayatım, şimdi dersteyim.


Ne güzel değil mi?
Birinin size böyle hitap etmesi...
Sesini duyar duymaz tüm yorgunluğum geçti.
Hayatıma giren en güzel şey, o.

...

+ Evet çocuklar size anlattığım gibi yapın.
+ Eğer kontur çizgilerini iyi atarsanız,
+ Gölgelendirmeniz daha rahat olacaktır.
- Hocam, benim resmime bakar mısınız?
+ Tabi ki hemen göster, bakalım nasıl...


Eve gidince ne yapsak acaba...
Bu akşam hava açık görünüyor.
Şu son derste bitsin, düşünürüz.


+ Aferin Mehmet, iyi gidiyorsun.


Yok yok, kesinlikle bu akşam bir şey yapmalı.
Bizimkileri alıp sinemaya mı götürsem?
İşte bunu sevdim, iyi fikir.

...

Eve giderken az kalsın unutuyordum!
Ekmek alınacaktı sahi.

...

+ Ben geldim.
- Baba, hoş geldin!
+ Dur kızım, üstümü çıkartayım önce.
- Al sen şu ekmekleri annene ver.


Nasılda büyüyorlar gün geçtikçe, hayret!
Daha dün gibi hatırlıyorum, emzik emdiğini.
Dört yaşında ama maşallah bir dili var, sormayın...

...

O kadar mutluyum ki!
Bence en büyük zenginlik aile olabilmek, şu hayatta.
Çok şükür, sonsuz kere şükür...

...

+ Bak size ne diyeceğim!
+ Yemekten sonra sinemaya gitmek ister misiniz?
- Aaa! baba gerçekten mi?
+ Evet ama annen bir şey söylemedi?
- Anne... lütfen gidelim, lütfen...
- Gideriz tabi kızım, yalnız önce tabağındakiler bitecek!


Bende kızımı izledim o yemeğini yerken
Yüzüne masumca baktım.
Minik elleriyle kaşığı tutuşunu...
Onun hiçbir anını unutmak istemiyorum.
Hep zihnime kaydediyorum her bir yaptığını.

...

- Oğlum... Oğluuuuum. Ben kime diyorum!
+ Efendim anne.
- Gel hadi bana çay doldur.
- Ne yapıyorsun odanda saatlerce?
+ Tamam anne, geliyorum bir dakika...


Şey... Ben aslında size yalan söylem...
Hiç, sadece odamda oturmuş, şiir yazıyorum diyecektim.
Hep böyle olmaz mı zaten?
Daha sinemaya gidecektik tüh be...


+ Çaylar geldi anne.