gönül defterini ölüm vadisinde bırakıp kaçtım
içindeki tüm harfler yokluğundan kanserli, tek tek yok oluyor.

baktığında gözlerim de okunmuyor sun boşuna dalma derinlerime
soğuttun baharları-mı açamıyorum,gülleri mi ,hissizim

derdimi sevip başıma sarmaktan vazgeçtim,
kendimi unutup, içime ağlamaktan vazgeçtim.

günün birinde diye duvarlara hayal çizmekten,
şuan kaç kurşun çıkar arkamı dönsem sizden diye düşünmekten

anımı sana adayıp ,ilahi yazgıya kör olmaktan, usanan bi candan geçer oldum.

sırtımı sıvazlayıp ,koşulunu tek masada itiraf edenlerden
iğrenir oldum beşerden ,yüz yüze gelmekten karanlığa hayran, tutulur oldum.

kaç veda gerekir daha bilebilseydim eğer son perdeye hızla koşardım.
öfkemi kimin yüzüne vursam vursam da içimde ki fırtınaları özgür bıraksam.

ömrüme güneş gibi doğ-anımdan,bir dipsiz kuyuda ışık aramaktan
göğsümdeki canın üstüne bıçak saplayıp yaşamaktan vazgeçtim.

sessiz ÇIĞLIK