Mutluluk verendi tenceren de kaynar helal aş,
Kalmaya niyetli kalmalıydı ,
gitmeliydi gitmeye niyetli .

Her ömür servet yükü taşıyamazdı,
zorlanırdı ağırlığı altında
bazen de o yük verilirdi taşıyabilene
zafere yürüyen razı olmaz mıydı kaybına.

Tat alırken yaşamdan büyük kayıplarda da.
Artırırdı derdi ,
ihmal edilemezdi ,ertelenemezdi sevgi.
Her engeli aşmak kolaylığı,
içimizdeki engeli aşmaktan geçerdiyse
dağ gibi olmalıydı insanın ruhu,
dik durmalıydı servetler önünde
bu meyvesi bol bahçeler arasında yaşamın da.

Beklenirmiydi sevgi kendini bulamamış insandan !
bahanesi her zaman hazırdı,
terazinin kefelerin de ağırlık iyilikten yana,
ya gülerek çevirirdik
ya da ağlayarak
bu geminin dümenini .

Yücelirdi insan hoşgörülü oldukça ,
nefes almakta yeterdi
mutlu olmayı bildikten sonra ,
çok konuşup nefes yormaya değer ne vardı ki !
bazen yazmaktan başka,
yaşamın temel taşı güç kuvvetti .

Fikrine saygılı olmazsa !
nerde kalır samimiyetler !
bu da geçecek elbet olgunlaştırandır,
yaralamadan dururmuydu o eller !

Mutluyum desen de !
kılık değiştirmiş acıların vardı ;
onları geç farkettin .
mutsuzlukta da ; güçlü ruhunun suçu var;
onu yenmeye kalkışırken açılardan bir dağ oluşur
üstelikte üstüne karlar yağar,
sevgi ışığı parlayınca o dağa kar mı dayanır .

İlerlemek için ilmek atmak gerekliydi;
sustukça hayatımız karıştı
dibe indik sanki !
gem vurulmayan nefisler belaydı ;
bu geniş alem güzel alışkanlıklarla güzeldi.
Bir öyküsü olmalıydı insanın acı olsa da ;
yaşanmayan hikayelerdeki ruhların öyküsü.

Dünyayı değiştirecek olan insanoğluydu;
kötü yaptılar seçimlerini.
Bir önceki yıl gelecek yıllardan davacı olacak;
o akıl verenler
her zaman en iyi aklı kendilerine saklayacak;
biz dilenci değildik ;
ancak ödünç alırdık...

Nuran KARACA18:29 28.11.2015