Her şiirin mutlaka vardır hikayesi. Hikayesi olmayan şiirin de sonuçta bir anısı var. Kurgu da olsa var. Bizler yazarken şiirlerimizi, esinleniyoruz, iç dünyamızı ayna misali yansıtıyoruz mısralara. Mesela ressam olsaydık tuvale çizerdik. Kabiliyet yok ki bende, duvara bile resim çizemem. Duvarlara da yazı, şiir yazmadım. Yazanları gördüm. Adam yazmış duvara bir dörtlük.. Gelen geçen okuyor.. Ben de es geçmem böyle durumlarda. Cep telimle çekerim hemen. Hoşuma gider böyle yapmak. Aramızda sayısız şairler, isimsiz kalemler var. Ünlüsü de var, ünsüzü de. Ben mesela en ünsüzlerindenim. Ünsüz harflere de ihtiyaç var. Ünlü harflerimiz nelerdi? a, e, ı,i, u, ü, o, ö sekiz tane.. Eeee, karıştıralım bakalım bu harfleri kendi içinde.. Anlamlı bir tek kelimeyi geçtim, bir tek kelime çıksın içinden, şu vakit sıfıra vurduracağım saçlarımı... :) Ünsüz olan benim... bana ihtiyaç var.. Mutlaka var... Bilmez miyim? Ukalalık gibi olmasın ama, ben yokum ünlüler içinde.. Olmak da istemem.. Böyle iyi. Zaten ünlü filan olsaydım, zamanım da olmazdı uzun uzun yorum yazmaya.. Hatta şiirler yazmaya.. Okumaya da. Rahat bırakmazlar ünlüleri.. Ne güzel.. Ünsüz harfler bana kaldı...

Bu yorumum da değişik olsun istedim. İnsan, basmakalıp gibi yorumları okuyunca gına geliyor...

:)