Balkonda yeni yetme bir çocuk,
Daha tomurcuk…
Aşkın gözyaşları dizginsiz,
Al yanaklarda boncuk boncuk…
Salıncak olmuş alt çene,
Dudaklarda dokuz şiddetinde deprem…
Alev alev,
Dilinden düşen her sözcük…
“Sen yılansın bir yılan!
Aşkın yalan!
Bana yapılır mıydı bu?
Yapılır mıydı bana ulan?”

Saç baş dağınık,
Belli ki bağrı yanık…
Küçücük elleri yumruk yumruk,
Öfkeyle iniyor masaya…
Sözcükler yine alev alev,
Bir arada tehdit ve buyruk…
Karşısında kimse yok sandalye boş,
Tomurcuk ihanetten sarhoş,
“Sen yılansın bir yılan!
Aşkın yalan!
Sevdan yalan!
İnsan kılığına bürünme!
Git, gözüme görünme!
Bana yapılır mıydı bu?
Yapılır mıydı bana ulan?”

Geçmişti kendinden,
Titriyordu sinirinden derdinden…
Bir hoş oldu şair yüreğim,
Fırlayacak sandım yerinden…
Avuçladım gözyaşlarımı sessiz sessiz,
Ayrıldım balkondan nefessiz,
Haberi bile olmadı benden…