bir akşam üstü
senle boşaldı bu şehir
izmarit kokuları sinmiş kaldırımlarda
katran karası ayak izlerinin lekesi duruyordu
yokluğun geceye bürünüyordu
ve her sokak lambası
bir bir sönüyordu ardından
geriye dönsen
kaldırımların arasına sıkışmış
dilimden firar eden cümlelerim sabaha küskün
öylece sahipsiz
vijdanın sızlayarak ellerinle toplardın
birer birer belkide

hiç düşündünmü ?
kaç yabancı adımlar
ardından sana sitemlerime
ve akşamın kızıllığına basarak gittiler
gittiğinde
kimbilir neler geçiyordu aklından
geride başıboş şehirde
beni soluksuz tek başıma acımadan bırakırken


bir akşam üstü
senle boşaldı bu şehir
cinayetler işleniyordu dilimde
kan revan hatıralarının arasında
faili meçhul dudaklarıma
yakışmadı böyle unutulman
hangi zaman kapatır yaralarımı şimdi
sen yoksan
dilimde adın bu cinayetten sonra
bir ömür boyu suskunluğa mahkum
ve voltalarda sabır sırasını bekler
bu aşkın günahında
kaç kırmızı gül yıkanır
gül kendinden utanır şehir sen kokarken
bir rüzgar esse
ve ellerimin sıcaklığı yüzüne değse
belki temizlenir gidişin
yada son bir söz kalmıştır söyleyemediğin
olurda cayar belki dönersin
belki ezan sesinde
seni yaradanın sahibinden
gözü yaşlı af dilersin haberim olmadan
sen ağladıkça denizler çekilir ayaklarımdan
yakomozlar ve martılar
göç eder ardından gittiğin yere
ve bir yosun kokusu hatırlatınca tenimi
martıların kanatlarından bir selam düşer
beni düşündüğün pencerene
ve ben çoktan unutmuşumdur kendimi
bir meczup kalmıştır adım
alaylı bir şekilde parmakla gösterilen
kader biletini kesince


Ayhan’ca Cümleler
Ayhan AKDENİZ