Ordasın,
Gidemediğin yerde,
gözlerimde.
gitmedin, gittiğim heryere benile geldin.
Ordasın,
Bazen hafızamda, bazen karşımda, bazende işte orda...
Gidemediğin yerde,
gözlerimde...

Sadece bir şiirin şairliğini üstlenmek istemiştim. Şairliğini üstlenemediğim şiirimde sendin. Ne yazık ki senin keşfettiğin hiç bir yer senin olmuyor şu hayatta, işte ordasın
Gidemediğin yerde,
gözlerimde.
Baktığım her yerde seni görüyor olmam benim olacağın anlamı taşımıyor yani, gidişini kabullenemeyişimden kan kusuyorum sitemkar avuçlarıma, dudaklarınla kurduğun dar ağacında sallanıyor ismim. Gök mavisi hayallerim ıslak, ama yinede ordasın
Gidemediğin yerde
gözlerimde.

Bakışlarımla kucakladığım şehirde bir tek ben yokum. Senden koca bir dünya kurduğum yüreğim beni gömüyor en derinine, kendimi bulamadığım karanlıklara tutuşuyorum. Insan kandini eksilterek ışık olur etrafa, oysa sana tutuşacaktım, kalsaydın.
Ordasın
Gidemediğin yerde
Gözlerimde...

Örsenmiş bir karanfil kadar bile kalmadık. Öyle bittik ki, sadece gözlerime taşındığınla hatırlıyorum seni, bakışlarımı devirdiğim her yer sen oluyorsun, beni bir geceye uyutup yok oluşun sızıyor hafızama, zihnimde taşıdığım akrep iğnesiyle yaralıyorum kendimi, ızdırap oluyor tuz yüklü gülüşlerin, ama ordasın,
gidemediğin yerde
Gözlerimde...

Hadi git, gitki kendime son gelişim olsun yokluğun.

Osman Cantemir.

Kimlerin yüreğine dokundu bu şiir bi görelim.