Son şarkı diyordu yine yüreğim
İnadına sonu istiyor harabe evlerin ardında ,
Elinde bir demet papatya çıka gelsen de ,
Bahar gülü diye sevsem ben yine ....!
Yırtık pantolon , siyah kundura , beyaz gömlek ...
O kadar alakasız, o kadar yabancı yani ....
Bana dönük yüzünü hatırlatan fotoğraf .
Yıllardır elinden düşmeyen tabaka ....!
Herşey bu kadar karmakarışık olsa .
Sen gibi , ben gibi ...
Ve nefetle kapanan sayfalar ,
Satır , satır yeniden yazılsa yüreğimde ....!
Çok değil işte !
Bir demet papatya kadar ölümlü ,
Bir bahar gülü kadar taptaze .
Ve kirli sakallarıyla mağara adamından farksız kalsan mesela ..!
Her fotoğrafta farklı çıksa yüzün ,
Yılların yorgunluğunu anlatan izlerini taşısa ,
Yıllara rağmen yok olacak gözlerin ,
Hiç korkuyu tanımasa mesela ...!
Çok değil işte !
Bir demet papatya gibi ölümlü ...
Bir mafya nidasında dik dursa başın,
Ve bir tek ;
Güneş ’i göremediklerinde öleceğini bildiğin insanlar için ,
Yürüse namın ve hiç unutulmasa adın ....!