Her insan kendini üzer dua’larında
anne sesine karışır ecel çağırır ses
çarpıp çarpıp kendine bakarsın
ürkek ellerinde sevdaya dair bir şefkat
ne garip kendine sağır odalarında
bir bir sayıkladığın isimleri öldürürsün

zorladığın anda kendini ele veren
bir uçurtma misali göklerde maviliği
sere serpe üryan kendinden
aradığın ne? kendin mi - hataların mı ?

sessizllik, kendini boğan bu cevapsızlık
bi yerlerde sakladığın suskuların
biliyorum sende biliyorsun
benden daha iyi yazıyorsun
kendine kadar bu hayatın
kendinden geçtiğini sende biliyorsun

şimdi tek tek okunası bu hecelerin sahibi
şimdi kendine gelmeden ötelerden kendini
sil, bir daha sil, bak şimdi flu bir gölge bizimkisi
oynuyorum kendimle, ben bile kendimi bilmeden

ne çok yazılır ne çok çizilir, öldürün sevdiklerinizi
öyle yalancıktan sevmelere de kanmayın
aslında kimse sevmez kolayından
doğru olunca anlarsın dediklerimi

doğruluk baş tacım benim
sevgi, aşk nimet bildiklerim

anlaşılır gün olur bir gün
kaç asır geçtik bu köprüden
sevmeyin kimseyi hele de hak etmeyenleri hiç
silin gitsin
üzülürmüş diye de korkmayın
üzülsün zaten üzülsün giderken ....