ahvali meram bu:

dikmiş sıkıştığı dünyasının ortasına dar ağacı
gider ,gelir tavaf misali başında dolanır geri döner
her gidişinde bir düğüm atar dalına astığı urgana

günlerinde eli ayağı zincirli köle misali eyer boynunu
gecelerinde,iç hesapların gürültüsü ile uykusuz
kendi karanlığında , yasaklı bahçelerde yalın ayak yürür

uyuşmuş bedeni yükünün ağırlığından
tırnakları hissettirir,sol yanına attığı çiziklerden
kah oyar gök kubbesini ,bir çığlık koparır göklere

serer özenle ölüm döşeğini kaçık ruhun hakimiyeti ile
serzeniş eder ,resimlerde ki anılara iyi ki geçmişte kaldınız diye
yarınım da olsa ,can bırakmayacak beden üstünde

oynaşmamalı karşımda böyle,kinin soytarıları
acıların tohumları, gömülmeden kurutulmalı
vermeyin elime ,kör bıçakları bilerim etimde

izlerim uyanık halde ahvalimi ,
çaresizlik ve hasretin son perde sindeyim
mutlu sonla biter mi diye, umut çıraları yakıyorum

niye yürümüyor bu hayaller,isyanın yolunda kovduğum halde
yırtamıyor um üzerimden, şu kaçık gömleğini
giymek istiyorum saflığın elbisesini,üşüyorum içimin yangınlarında

durmayın öyle seyirci karşımda,yaradan aşkına cevap verin
dünyasında hiç olmuş ben,dirhem eder mi ebedin de bu can
çalsam vuslatın kapısını ,avucum da kalan hak ismi ile zerrem nasiplense

elimde süzgeç tutuyorum ,önüme sunulan hayata kalan yok dibinde
vazgeçtim değerlerden,kılıksız suretlerden,bi huzur etmedi geçici sevdalar
anladım siz beni mecnun bildiniz,ben sizi dolup boşalan handa Hünkar...

sessiz ÇIĞLIK