istese de havalanamazdı ya
serçeydi kanatları
şaşkın bakışlar arasından
tutabilseydi babasını elleri
kapaklanmazdı yüzüstü yere
ö f k e m anlatamayacak kadar ç o k


dur-durak anlamaz ki yaşı
umut yolculuğunda tökezler sesi
bıraksalar rengarenk balonları tutacaktı
hayalleri


yol kesişlerin yolu
kaçış sonu kıyıya vuruyor cesetler
acımasız sularda yok merhamet
mıntıka alanı tellerle çevrili
aklı ermiyor
sınır ihlali diyorlar bir adım ötesine


yüreğimi sorma, çelme t/akılı
göçmen kuşun gagasında mevsim
terk edilmiş memleket kadar çaresizim


acı’nın dili bir olsa da
ırk’ı yok yeryüzünde...
şüheda kanıyla sulanan topraklar lâl
vakit akşam yine
sıçradıkça beynime kan
kırkikindi şiirler boşalıyor iliklerime
açık veriyor hasıraltı korkular
su yüzüne fırlıyor hakikat
kapasam gözlerimi görmesem
sokaklarım da isyan
evlerde yangın
içimde vişne çürüğü feryatlar



u m u d u m heybemde azık
nadasa bırakılan zeytin tarlası döşüm
bir toz bulutundan gebe gözlerim
y/aşı’m
bir taşımlık kadar a z...










[sevgi batbay özçelik]