İlk satırlarımı yazarken gözlerim nemli,
Söz vermiştim ama ağladım ana.
Gece yarısı , kafam çok demli
Satırlarımı okudukça ağlama ana.
x x x x x
Bir görsen apartmanlarını bizim çınardan ulu
Her şeyleri otomatik şaşırırsın sağı solu
Bu illerin her tarafı eşkıya dolu
Güvenecek dost kalmamış, ezmişler ana.
X x x
Baba şeref yoksunu, satıyor öz kızını
Güya bunda bulurmuş insanlık hazını
Bir görsen insanların sahte pozunu
Namus, haya kalmamış öldürmüşler ana.
X x x
Burası Alamanya, gurbetçi yatağı
Boyun eğdik kadere, kurduk otağı
Selam eyle babama eline alsın nacağı,
Çitler başlı kalmıştı, onarsın ana.
X x x
Geliştirmişler teknolojiyi, çıkmışlar Aya,
Çağlar açan bizler, kalmışız yaya,
Yalnız bu illerde kalmamış haya,
Para olmuş baş tacı, tapmışlar ana.
X x x
Genç nesil yok olmuş, yaşlılar başta,
Gece gündüz çalıştık, kuruda yaşta,
Kin dolmuş gözleri yemeğimizde, aşta
Huzur yok bu illrde , huzur yok ana.
X x x
Buralar böyle işte anlattım halimi
Özledim oraları, sıcak evimi
Yazmayı unutma küçük kardeşimi
Babam hastaydı, iyi oldu mu ana.
X x x
Son satırlarımı yazarken kalbim sizlerle
Cevabını çabuk gönder bekliyorum ana.
Birkaç satır yaz bana, eksik Türkçe’nle
Onlara muhtacım anla beni ana.
İsmet ÜÇOK (Amasya)