SILAYA MEKTUP
İlk satırlarımı yazarken gözlerim nemli,
Söz vermiştim ama ağladım ana.
Gece yarısı , kafam çok demli
Satırlarımı okudukça ağlama ana.

Bir görsen apartmanlarını bizim çınardan ulu
Her şeyleri otomatik şaşırırsın sağı solu
Bu illerin her tarafı eşkıya dolu
Güvenecek dost kalmamış, ezmişler ana.

Baba şeref yoksunu, satıyor öz kızını
Güya bunda bulurmuş insanlık hazını
Bir görsen insanların sahte pozunu
Namus, haya kalmamış öldürmüşler ana.

Burası uzak iller, gurbetçi yatağı
Boyun eğdik kadere, kurduk otağı
Selam eyle babama eline alsın nacağı,
Çitler başlı kalmıştı, onarsın ana.

Geliştirmişler teknolojiyi, çıkmışlar Aya,
Çağlar açan bizler, kalmışız yaya,
Yalnız bu illerde kalmamış haya,
Para olmuş baş tacı, tapmışlar ana.

Genç nesil yok olmuş, yaşlılar başta,
Gece gündüz çalıştık, kuruda yaşta,
Kin dolmuş gözleri yemeğimizde, aşta
Huzur yok bu illrde , huzur yok ana.

Buralar böyle işte anlattım halimi
Özledim oraları, sıcak evimi
Yazmayı unutma küçük kardeşimi
Babam hastaydı, iyi oldu mu ana.

Son satırlarımı yazarken kalbim sizlerle
Cevabını çabuk gönder bekliyorum ana.
Birkaç satır yaz bana, eksik Türkçe’nle
Onlara muhtacım anla beni ana.
İsmet ÜÇOK (ŞUBAT 2013)