kendime bir sığınak yarattım zihnimde,yokum artık
akıllandım senden sonra
agzım viran şehir, bütün kelimeleri kovdum
düşmanım oldu bütün sesler
rüyalarımı sırdaş edindim,
onlarda gelmez oldu son günlerde
umutsuzluğa kapılıyorum bir kum tanesi gibi
SAHRA çölünde vaha arıyorum bahtsız bedevi misali
bütün çarem içimde biliyorum
gözleri alemlere bedel bi bedenle bende doğarmıyım yeniden?
yada düşermiyim kırıklarımın üstüne yeniden
rotası dalgalara mıhlanmıs gemi gibi

tek becerebildiğim bu sıra
bol köpüklü kahvem,yanında bi parça hayalle
oda zehr-i dumanıma dost olsun diye
acılarımın ve sevinçlerimin cevabısın
ama ders olsun bana
güvenimi evlendirmem bir daha
saklarım içimde bir bebek gibi
kıyamette doğmak üzere...
beni çıkarsızca gözeten tek varlığa teslim ederim
sonra kaparım gözlerimi suratımda aptal bi gülümsemeyle
yine umut ederek ve secdeye gider gibi huzurla bilirim ki
oyuncak olmuycaktır bir daha bu dünyaya...