ÖLÜM İLANI

Bir gün bir gazete köşesinde,
Ölüm ilanımı okursan,
Sebebi benim diye bir düşün,
Uzakta olsan da bulun cenazemde.
Namazımı kılmasan da olur,
Bir köşede,hatta en son safta dur.
Hakkını helal ettiğini
Gelip kulağıma fısılda.
Sonra tut sen de tabutun bir ucundan.
Üç beş adım taşırsan
Memnun edersin beni.
Kabrime konarken bir bak.
Yüzümü göremeyeceğin için,
Hiç olmasa gözyaşlarımı görmeye çalış.
İlk toprağı sen at üzerime,
Bir avuç da olsa.
Başıma dikilecek mezar taşında,
Sevgili yüzünden öldü yazacak.
Hiç kimseye sorma sevdiği kimdi diye,
Sessizce dur orada.
İmam da gittikten sonra,
Mezarımın toprağını bir okşa.
Seninle hiç birleşmeyen,
Hiç birleşemeyecek ellerimi tutarcasına,
Uzat ellerini bana doğru.
Sonra arkanı dön ve git,
Tıpkı beni yaşarken öldürdüğün,
O soğuk Şubat günü gibi.