baharıma denk geldi nedense
son gün batımı’m
kayboldu da gitti yaşamım tümden
toz bulutlu bir ufuk da
yükselip de kayboldu ruhum sen ben demeden

kaderdi bağlayan elimi kolumu ve dilimi
sırt üstü uzanınca serdiler hemen yere kilimi
baştan beri bekliyorlarmış meğer ölümümü
sararmıştı betim benzim
boğazımda yutkunamadığım geçmişim bir dağ gibi
kimi kimsesi olmaz ki koca bir düşüşün
kurudu kaldı ağaç yapraklarıyla
otlar çiçekler bile soldu gitti baharda
o anda işte yaşandı an be an hey hatlar
sönüp de gidiverdi birden tüm umutlar
hiçbir şeyin esamesi bile kalmadı
hayat kararınca ortalığı zifiri bir pişmanlık kapladı

katran bir sıvı örtüverdi yaşamın tümden üstünü
hükümsüz bir hisle ağladı geçmiş yoksa küstü mü
Zaman durdu yer kan rengi
kıp kızıla döndü şimdi neşeler
göç edişe sessizce gitmekte ömür
kahpe tufan acımasızca kopuyor
mal mülk çok gerilerde kalkışa ameller bekleniyor
siyah giysileriyle evimin bile ocağı sönmüş
donuklaşmış tüm hayaller
durmuş baş ucunda sükutla beklemektedir Azrail

yırtıp da geçtiler
hayatın karnını tam ortadan boşa giden zamanlar
ve son anın nefesinde sus durur şahadet
düşer kol kanat söner gözün feri
isyankar duyarsızlıkla geçmişse akşamlar
kan gölüne çevirmişsen duyarsızlığı
senden dolayı sabinin bir tek dökülmüşse göz yaşı
uzaklaşır kuşlar yeşil döner hemen karaya
son nefeste gelir güzel çirkin olan her şey başa
ama geri dönüş nafile
tam vaktinde kesilecektir hüküm
vakit daha varken paşa paşa
Hakkın önünde hemen biran evvel diz çökün…




(22.07.20015) AZAP…






tüm dostların ilgi ve alakasına seçici kurulun şiirime göstermiş olduğu teveccühe çok teşekkür eder sevgi ve saygılarımı sunarım...kalın esenlik içinde