İskeledeki Belediye Parkı’nda
Seni aradım bugün, günbatımında.
Oturduğumuz bantta yalnızdım.
Yalnız seyrediyordum günbatımlarını.
Dağlar daha ölgün, denizler daha suskundu.
Günbatımlarında gözlerim,
Günbatımında yüreğim seni arıyordu.
Bir ara, kumsalda ayak izlerini görür,
Dalgalarda, sesini duyar gibi oldum.
Sanki gelmiş karşımda gülümsüyorsun...
Ama baktım ki kimse yok!
Ben ise ağlıyordum!
Yüreğimin ateşi mi sönmüştü ne?
Soğuk muydu gözyaşlarım?
Yakmamıştı göz pınarlarımı.
Yoksa deniz rüzgârlarımı
Alıp götürmüştü sıcaklığını?
Ama dudaklarımda hissediyordum
Günbatımında ıslaklıklarını!

Şöyle göz ucuyla etrafıma baktım.
Etrafta kimsecikler yoktu...
Zaten böyle olur sahiller bu mevsimde...
Tek yoldaşlarım, martılarla, kargalar!
Onlarda da, bugün bir haller var.
Akşam telaşından mıdır, nedir?
Kargaların, sahile geliyor feryatları,
Martıların, dalgalara karışıyor çığlıkları!
Demek ki onları da ağlatıyormuş
Bu sahillerde günbatımları!
Bir ses gelir gibi oldu...
Uzaklardan, ta derinlerden!
Sanki denizkızları ağlıyor,
Sanki deniz hıçkırıyordu,
Ben seni dalgalara sorarken!
Of, yüreğim of, bitsin artık!
Bilemedim nedir bu isyankâr gözyaşları?
Nedendir yüreğimde dinmeyen fırtınalar?
Belli ki gün batımlarında gözlerim,
Belli ki günbatımında yüreğim, seni arar!
Üşüdüm artık, eve döneceğim!
Bekleyin beni ıssız sahiller:
Yarın günbatımında
Size yine geleceğim!

Mustafa YÜKSEL