Geçte olsa anladım seninle benden biz olamayacağını.
Günün birinde deli gibi sevsekte birlikte olamayacağımızı.
Birbirimize baktığımızda dünyayı durdursakta bir gönül olamayacağımızı.
Meğer ben korkularımdan sevmişim seni,
yalnızlıktan korktuğum için,
sevgisizlikten korktuğum için,
ailesiz kalmaktan korktuğum için sevmişim seni.
Meğer ben ne büyük ihanet etmişim sana,
sevmediklerimden kaçmak için sevmişim seni.
Unutmuşum önceliklerimi, hastalıklarımı, zorunluluklarımı,
kendime verdiğim sözlerimi.
Unutmuşum sevmeyeceğimi ve kalbimi kapattığım zindanın anahtarının kor ateşlerde eritildiğini.
Senle ben kalsak koca dünyada yine de sana gelemeyeceğimi unutmuşum.
Herkesin bir sınavı var bu dünyada sınavımı unutmuşum,
soruları unutmuşum,
sorunları unutmuşum.
Kopya çekecektim halbuki, unutmuşum seni gözleyen vicdanınsa o kopyayı çekemeyeceğini.
Sadece sevmiştim ben seni, kimseyi sevmediğim gibi.
Özlemiştim kimseyi özleyemediğim gibi
ve aşıktım kimseye olamadığım gibi.
Öyle ki hasretin bile güç kaynağımdı benim.
Hayata tutunma sebebim.
Ben karanlık odalarda değil, karanlık günlerde vermiştim geri alınmaz sözlerimi.
Gözlerim açık, aklım başımda değil, en derin uykularda etmiştim yeminlerimi,
kimseye yaşatmayacaktım, yaşadıklarımın zerresini.
Affet sevgili yaşatmayı düşündüm,
affet bencillik edip sevdim seni,
affet rüyalarıma esir oldun bırakmadım seni
ve affet günün birinde sende seversen beni;
ben biz olma ihtimalini çoktan tarihe gömdüm.