Tek bir kibrit çöpü yetmiyor gemileri yakmaya
Kendimizin ahşabından, dümeninden, pruvasından
Oyma denizkızı figüründen
Önce kendimizden başlamak gerek
Boğ kaptanını, acıma tayfalarına
Bırak deniz yosunları musallat olsun narin bedenlerine


Hepsi birer hayalet çoktandır mikrop gibi vücudunda
Her biri bir zamanlar yaşardı bir başkasının kambur bedeninde
Tanıştığın her bir kişi sana dert oldu
Şimdi kişiliğin kıta sahanlığında.
Ya sen yakacaksın tüm gemileri
Ya da onlar tahta kurusu gibi ahşapların da.


Ceht ediyor biliyorsun sen çabaladıkça çirkin kuklalar
Aşağı atıyor biliyorsun, gece uyurken seni sanrılar
Tövbe et, yırtıl kurtul dişlerinde saklı özgürlüğün anahtarları
İnsan anatomisi uyum sağlar neticede her koşulda
Bana bir şeyler söyle
Ciltlere üfle artık, tozunu kaldır şu gencecik sağlığında.

Şehr-i çukur yaşadığın travma
Karanlığın emzirdiği çocuklar var burada
Anne göğüslerini sıkarak kalbine girmiş yumuşak avuçları
Bakma ninelerinin ördüğü yünler şeytanın pabuçları
Sen, baş edemezsin demiyorum fakat
Aklın varken ardına bakmadan kaç git buralardan olur mu?