Yüreğine yabancı sevgi giremez
Korkusundan gülerek selam veremez
Erkekler şehvet görür kalbi göremez
Aşkın durduğu yeri bilen de kadın

Özgürlüğü olmadı sürmedi sefa
Emeğine karşılık görmedi vefa
Hadi artık yıllarca çektirdin cefa
Otur dua et bari ölen de kadın

geçmişten bu yana hep ikinci plâna atılan, vakt-i zamanında sadece “nesli sürdürme” varlığı olarak bakılan; ironik olarak bir diğer yandan hz. muhammed’in “cennet, anaların ayağın altındadır.” kelâmında bulunduğu kadın nesli üzücü bir şekilde günümüz türkiye’si ve dünya’sında hâlen hak ettiği saygıyı görmemektedir. bazı ülkelerde ‘recm’ denilen insanlık dışı ceza uygulamasının sürdürüldüğü; gerek cinsel istismar, gerek şiddete maruz kalma, gerek fuhuşa zorlanma, gerekse de kadınların kimi ülkelerde hâlen seçme/seçilme ve eşitlik kavramlarına tam olarak sahip olunmadığı gezegenimizde yaşıyoruz...

ülkemizi ele alırsak; özellikle son günlerde türkiye’de kadınlara yönelik şiddet olayları adeta tavan yapmış durumda. dünya’da zaten “pippa bacca” olayı ile üzerinde kara bir lekesi olan, bir bakanımızın danışmanı olan zât-ı muhteremin(!) aylık tcdd dergisinde erzurum’daki kadınlarımızla ilgili “… erzurum kızları, trenle istanbul’a kaçarlar, türlü maceralar yaşadıktan hatta çam dibine yatırıldıktan sonra, tabii artist olamadan ancak ‘kız gittim, kadın geldim’ havasında tekrar memleketlerine dönerler.” gibi buram buram gaflet ve cehalet kokan söylemlerde bulunabildiği, kadın hakları konusunda hanesinde kocaman bir eksisi bulunan türkiye, ne yazık ki; son 7 yılda kadın cinayetlerinin %1400 arttığı,
evli kadınların %15’inin cinsel istismara maruz kaldığı,aynı zamanda evli kadınların %42’sinin eşinden dayak yediği,günde ortalama 1 kadının cinayete kurban gittiği bir ülke konumunda.

sözün özü ustam,meselenin sadece bir çiçek almakla, iki güzel söz söylemekle bitmediğinin ve kadınların yaşadığı zorlukların bir kez daha farkında olup; kadınlarımızın daha özgür, daha insanca yaşayabildiği, yüzlerinin her daim güldüğü, pırıl pırıl birer geleceğe sahip olduğu bir dünyayı can-ı gönülden diliyorum... şu ana kadar yapılmış tüm yanlışlara karşı hemcinslerim adına özür diler; hayatlarımızın her anında yanımızda olan annelerimiz, kardeşlerimiz, dostlarımız, sevgililerimiz, halalarımız, teyzelerimizin karşısında saygımla eğiliyorum....

Ustam,kadınlarımızın neler yaşadığını şiiriniz de,öyle güzel resmetmişsiniz ki,sabırla bekliyordum ama değdi...size tebriklerim öyle çokki bu şiir de; öncelikle duyarlı yüreğinize ve yaşanan onca acıyı dillendiren becerinize yürekten çok çok teşekkür ederim kendi adıma ve yok edilen yüzlerce gün ışığı için,onlar ki dillendiremediler acılarını,kederlerini.işte öylesine nefes aldılar ,şu üç günlük dünyayı dar edern erkek egomanyasına dayanamadılar ve yitip gittiler...kapitalist bataklığına bakıldığın da görünen sadece ve sadece kadınların aşağılandığı, kadınların yok sayıldığı, kadınların ikinci sınıf insan sayıldığı bir yaşam biçimi...her seferinde bunu kanıtlıyor düzen bize.. kadınlar! siz 12 yaşında iken tecavüze uğrasanız "meyilli" olduğunuz söyleniyor... siz rahat elbiseler giyseniz "hak etti" deniliyor... tarih cephenin ardında ki kadınları çok yazdı! bazı bazı burjuvazinin kadınlara şirin gözükmek için yaptığı yalanlara kurban edildi... hani deniliyordu ya "kurtuluş savaşında ki kadınlarımız" sahiii şimdi bu topraklarda her gün öldürülen üç kadın o kurtuluş savaşında mücadele eden kadınlar değil mi? ne fark var...

Bu konu da söylenecek söz bitmez ustam,birisi beni susturmazsa da yazar dururum..yüreğimden yüreğinize kocaman minnet duygularıyla binlerca teşekkür ederim...daha müreffeh yarınlara diliyorum...yüreğinize emeğinize sağlık....saygılarımla ustam.....