kar beyazım benim
güneş görse tenini
dağların arkasına gizlenir
kahrından ışığı söner
daha doğmadan batmayı unutur
vakitsiz gece çöker her yere
kışın kar taneleri görse rengini
bulutların arasından
kendi beyazına utanır
tövbe eder yeryüzüne düşmeye
inatla bulutlara tutunur
yürüdüğün yerlerde bile
tenine daha deymeden
sana mahcubiyetten kaybolur erir



kar beyazım benim
boş bir beyaz kağıt olsan
insan senin üzerine hiç bir cümleyi yazamaz
karalamaktan korkar
kirletirim diye rengini
kıyamaz ellerim sana çekinir
dünyanın en anlamlı sözleri
dilimde tutuklu kalır bir anda
kalemim sana yazmaya direnir
ne bir söz nede bir cümle
beyazını tarif edebilir dudaklarım
yüzlerce kalem kırarım hırsımdan beyazına


kar beyazım benim
kimbilir
yaşadığın kaç mevsim
rengini kıskanarak anlatıyordur seni birbirine
seni görünce haber veriyordur
bir sonraki mevsime dilleri döndüğünce
bekide bu yüzden
mevsimler birbirine karışmıştır
tabi yaa bu nasılda aklıma gelmedi işte


hasat zamanlarında
yürüdüğün her yer rengine vurulur
toprağa ve suya düşünce suluyetin
ekinler boynunu büker
ağaçlar unutur meyva vermeyi
tüm bereketler nimetler beyazına imrenir


Ayhan’ca Cümleler
AYHAN AKDENİZ