3
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1076
Okunma
bir cocuk ölür yalnızlıgında uykularımın.
gomerim onu karanlagına gecenin,
elerimde toprak kokusu...
ellerim bataklık karası...
gözlerim gri gri bakar bosluga.
dusmusum yalnıslıkla kazdıgım,
o dipsiz cehennem cukuruna
ve yok bir el uzatan.
ne de olsa mahkumum, muebbet,
idamını yaptım insanlıgın
zira affım yok!
sade bir ısık huzmesı gozbebeklerimde,
yarına umıt belki sadece...
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz