Ne çıkar can, ne çıkar,
Yüreklerimize ektiğimiz,
Her nefes göğsümüzde büyüyen sevgimizi,
Görmezden gelip, yollarımıza çile örüp,
Yüreklerimizi ayrılıkla sınasalar…

Unuturamazlarya,
Taptaze anılarım çocukluğumdan kalma,
Güzel gözlerinde seyrederken cenneti,
Zengin ve Yoksul tişörtünü, nasıl severek giyişini,
Galip gelip gülüşünü, çelik çomak oyununda…
Tekrar arkana dönüşünü, sobe derken saklambaç da…
Ayaklarım yerden kesilir, uçurtma olurdum gökyüzünde,
Her papatya falında mutlu olurken,
“Seviyor” çığlıklarında…

Ve…Ve her şeye herkese inat, haberini aldığım an,
Yedi renkli gökkuşağı sararken etrafımı,
Kimseler görmedi,
Telli duvaklı sevdamla, sessizce gülüşlerimi,
Dudak kıvrımlarımda…

Varsın…
Varsın örsünler yollarımızı,
Sınasınlar sevdamızı, yan yana koymayışlarında…
Yüreğimize bıraktıkları haykırışlarımız kadar,
Kocaman umutlarımız,
Ve “Sabret… Açtığın eller boş kalmaz elbet”…
Diyen RABBİMİZ var ya!…

Gülsüm GÜLMEZ