0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
1010
Okunma
’kanlı canlı bir kıyamet alametiymişim ben’
Lars’ın ’kuşku’sunu bile soluksuz bırakan
kendinden emin bir alamet.
gökte süzülen kuşların kabusu
yerde sürünen taşların kurtarıcısı
kendine ise hayırsız bir alamet.
neymişim ben?
kanlı-canlı, sahi öyle mi?
temel kuşku bu ise zaten, çoktan kıyamet gelmedi mi?
yanlışsın derdi Iyer,
’sen benim gibi düşünemezsin,
ama ben de senin gibi
yine de yanlışsın.
kahverengi ve yer yer ıslak
küflenmiş sözcüklerin var, kısırsın.’
umursamazdı Lars,
suratımda patlardı her cümlesi
yine de kanlı-canlı bir avuntudan daha iyi, değil mi?
5.0
100% (2)
