Öylesine garip hale geldim ki ,
Kime dost diyeyim şaşmışım emmi.
Yüreğimde onca yara aldım ki,
Gamın ocağında pişmişim emmi,


Merdi muhtaç etti ekmeğe aşa,
Çekilen çileyi çevirdi başa,
Demek çalışmışım yıllarca boşa,
Dikenli yollarda koşmuşum emmi.

Ne ararsın gezen ile tozanda,
İlim olur okuyanda yazanda,
Fokur fokur kaynıyorken kazanda,
Köpürüp kabımdan taşmışım emmi.

Gönülde daima canan can iken,
Damarlarda gezen coşkun kan iken,
Meydanda güreşen pehlivan iken,
Zorbalığa yenik düşmüşüm emmi.

Sahte gülücüğe nasıl da kandım,
Bir zaman adını dost diye andım,
Kendimi her zaman duru su sandım,
Gözlerdeki kanlı yaşmışım emmi.

Metin-i’m canımı dertlerle kardım,
Zehri merhem diye yarama sardım,
Hayli zaman sonra farkına vardım,
Etrafıma ağrır başmışım emmi.



Şükrü Metin