oysa ki bilmediğim şehirlere atar beni hasretin
sen bilmessin sevgili
bilemessin hangi yara kanar içimde



şimdi yamalı düşler sarar sensiz gecelerimi
hazana yenilmiş mevsimler ağlarken düşlerimde
ve her şey bir güz yangınından ibarettir bana
yokluğun fersah fersah yürürken yüreğime



bir yosmanın gözlerinde kirlenir umutlarım
izbe şehirlerim çığlıkların içinden geçerken
ve ben sensiz bağ bozumu bir hayat sürerim
senden ayrı aldığım her nefes ölümdür tenime



oysa ki bilemessin sen
yüreğimin sokaklarında katar katar hasretin geçer
ve hep ölü şehirlerden geçerken adımlarım
sarhoş olurum anılarımıza rastladığım her yerde


ve ben yine bir şiire yaslarım sensiz kalbimi
katre katre kalemimden sen damlarsın şiirlerime
ki buz kesen trenlerin vagonlarında yiterken ben
buğulu camlara hep adını yazarım çaresizliğimden

v e
ç o k
ö z l e r i m
s e n i

işte tek bu nedenle
kınalıdır bütün suskunluklarım benim
ya çaresizliğim mi bilir misin?
çaresizliğim ellerimdeki tek kelepçem



artık ben!
kabulü imkansız tövbelerimde uyuturum düşlerimi
sevda sunaklarımda ömrümü tüketirken sessizce
deprem yemiş şehirler üstüme üstüme çöker de
göğsüm ağırlaşır ve dar gelir kalbime




ay/su