0
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
2167
Okunma
Alabildiğine beyaza bürünmüştü Denizli,
Kar taneleri bir hışımla iniyordu gökyüzünden,
İlk defa böylesine asi yağıyordu kar,
İlk defa;
Ve Çığlıklar içinde...
Öylesine suskundu Denizli,
Öylesine hüzünlü,
Denizli suskun,
Bense çok durgundum.
Bütün ahali yağan karı izliyordu,
Hemde hiç üşümeden
Yağan karın soğukluğuna aldırış etmeden,
Benimse içim üşüyordu
İliklerime kadar hissediyordum artık soğukluğu.
Ama ;
İçimi üşüten
Yıllar sonra Denizli’ye yağan bu kar mı?
Yoksa senin yokluğun muydu
Bilemedim..!
Mehmet ÇEÇAN (şair memo)
ŞANLIURFA
5.0
100% (1)
