Kırk yıllık hesabın neticesinden
Muradımı aldım dersem inanma
Bir hayal peşinde tükendi ömür
Yitiğimi buldum dersem inanma

Baktığım sırlı cam devsin diyordu
Görenler zatını sevsin diyordu
Severken her yerde övsün diyordu
Haddim olsun bildim dersem inanma

Şimdi aynaların döktüğü nakış
Göz altı halkalar fersiz bir bakış
İniş düze gebe düzlerse yokuş
İlk gün gibi kaldım dersem inanma

Yüzlerden maskenin düştüğü çağ bu
Her türden hesabın şaştığı çağ bu
Hüznün dalga dalga coştuğu çağ bu
Kırk yılda bir güldüm dersem inanma

Feryadu figanım sükut geminde
Ayağım semada başım zeminde
Hüzün deryasının zifir deminde
Ziftten ziya çaldım dersem inanma

Nefes alıp verdim ot nebat gibi
Yerim terketmedim say nöbet gibi
Duygusuz kurulu bir robot gibi
Ölü bil de öldüm dersem inanma

ayhan çoban
26.02.2015