giderek uzaklaşıyor insan kendinden
ve bıkıyor inan ki
her gün yeni bir kedere boyun eğmekten

kapatın kapıları artık
hatta kilitler vurun üzerine
....................................................


sorgulardaydı aşk
adliyenin küf kokulu koridorlarının ta ötelerinde
ellerimde kelepcelerim vardı benim
düşlerim ıse müebbet hapiste


yoruldum artık
firari bir sevdanın peşine düşmekten
harabe şehirlerin kirli yüzü gözlerime değdikce
ve sen gecenin sessizliğinden süzüldün yüreğime
yüreğim yangın yeri şimdi her nefeste


ben senin
geçiştirmelerin değilim ki ey sevgili
sen ya sevecektin beni
yada gidecektin bensizliğime



oysa ki

nasıl da buram buram sen kokardı benim tenim
öksüzdü hep ellerim ellerini beklemekten
ve ben sende yeniden doğmak istedıkce
sen hazan kokulu bir yalnızlık taşıdın yüreğime


haydi git artık
kapat bütün kapıları üzerime
içeride bir ben kalayım
birde sensizlik kalsın yüreğimde


şimdi ben

cami avlusuna bırakılan öksüz bir çocuk gibi
ürkek gözlerle ürpererek bakıyorum gölgelere
sen kendi hasretini yükledikce yine içime
ben ölü ceninler düşürüyorum eteklerime



sesin kulaklarımda sabıkalı bir katil şimdi
aynalar böyle gülüp durmazdı gözlerime
ki...hangi vakitte sevmiştik bilemedim ki
ve hangi keder ayırdı bizi birbirimizden


hadi git artık
cümle kapıları ört üzerime
bana bir beni bırak
bir de seni
hatta kilitler vurun üst üste

aşk bitti artık


ay/su