Şiirlerimle bir ev kurdum kendime
Çatısı aktığında gözlerim dolar
Ve bir kiremit daha koyarım yalnızlığa
Veranda da bir kadın var hayalen
Birlikte iki kadeh içiyoruz ikisi de benim
Sonra sarhoş olup yıldızlardan konuşuyoruz

İçeriden gelen müzik sesi
Dansa davet ediyor bizi
Tüm hayallerdeki gibi
Yukardan bakıldı mıydı her şey çok güzel görünüyor
Salona geçip ikinci kata doğru çıkarken
Dize dize merdiven oluyorum
İlk kıtanın sonu

Sonra ikinci kat ve teras
Ardından yeni dizeler
Terastan kuş bakışı bakıyorum
Kambur gölgeler
İpteki çamaşırlar salınırken
Göğe doğru yükselen gecenin sessiz çığlıkları
Büyü bozmakla meşgul

Hayal kadın dokunuyor omzuma
Arkadaş olalım diye
Beceremediysek sevgili olmayı
Arkadaş olalım...
Sus diyorum konuşma
Sus diyor konuşma sihir bozulmasın
İkinci kıtanın sonu

Ruhsal dengeler arıyoruz
Ruhsuz dünyada
Biz de ruhsusuz ya da
Ya da ben ruhsuzum ne bileyim
Bıçak sırtı hayaller
Dokunan dokunmamış eller
Ah o güzel gözler

Eski bir sokaktayım
Ne işim var burada az önce şiirden terastaydım
Yüreğimin içinde bir müze vardı
Güller mavi açardı
Sonra bir fırtına bir yağmur
Beraberce solardık
İkimiz de gizli gizli ağlardık
Üçüncü kıtanın sonu

Şarap gibi
İçmeli dünyayı Yehuda’nın dediği gibi
Doyamıyorsak
Evde yapmalıyız şarabı arkadaşım Adnan gibi
Çok güzel şarap yapar Adnan
Şiir gibi
Saçlarını okşuyorum hayal kadının
Geldiği yöne doğru
Huzur bulamayacağız asla
Dünyayı yudumlasak da

Bu çok zor bir yüz yıl
Herkes birbirine benziyor artık
Çölün tozları kaplamış
Küresel küreyi
Neylesin insanlar aşkı meyi
Çıkmıyorum dışarı
En güzeli şiirden evim
İşte şimdi yeniden terastayım
Dördüncü kıtanın sonu

Adının harflerini yazıyorum
Çölün tozlarıyla
Yüreğimi bir sevgi kaplıyor
Daha önceden tanıdığım
Çok iyi bildiğim unutamadığım bir duygu bu
Gece yükseliyor
Ay dolunay
Yıldızlar mavi
Beni bekleyen gözleri görünüyor hayal kadının
Yıldızların arasında
Son kıtayı tamamlama bekle diyor
Bekliyorum

Şiir ve Yorum Mehmet Fikret ÜNALAN