Sevmiyorum Seni İSTANBUL.

O; kadar hüzünlüyüm,ki, o’kadar.!
Bu şehirde,bırak durmayı yaşamayı,
Benim ölmeye, ölmeye mecalim yok.!
Bir dokunsalar;hüngür,hüngür ağlayacağım.
Sevmiyorum,sevmiyorum seni İSTANBUL.

Ne çocukluk,ne gençlik, ne ergenlik,
Verecek benim neyim, neyim kalmışki.?
Yıllar mapus, bitmiş dört duvar arasında.!
Bu şehir,de;tutunacak benim nem kalmışki.?
Sevmiyorum,sevmiyorum seni İSTANBUL.

Saça ak,hastalık bedene musallat olmuş,
Köyden ırak;gözden,gönülden ırak,
Ana baba,dan uzak,sevgiye kurmuş tuzak
Benim bu şehri, sevecek,nedenim,mi varki?
Sevmiyorum,sevmiyorum seni İSTANBUL.

Duruyorum bu şehirde,ben mecburen zoraki,
Doğrar,doğrar,doymaz,bitirecek beni, illaki ..!
Kesmiyor,kesmiyor,kesmiyor ulan,kesmiyoor,
Olmuşum artık hayata ben, kör bir limaki.!
Bu şehri; bu şehri sevmeye bir nedenim,mi var,ki.?
Sevmiyorum,sevmiyorum seni ulan İSTANBUL.

Yılda, yılda iki bayram gelir gidemem
Bagı bahçayı tarlayı,dağlarını gezemem.
Burcu burcu kokan,çiçeklerini okşayıp sevemem.
Ecel gelse bile,resul der,ağız dadıyla ,da ölemem.
Sevmiyorum,sevmiyorum,sevmiyorum seni İSTANBUL.


Heeeyy İSTANBUL,İSTANBUL
Hayatımın katili,duyuyormusun beni,
Sana diyorum..
Kiminin hayali,düşü oldun,
Kiminin kabusu,kiminin ekmek davası.!
Kiminin eğlencesi,rakısı,balığı,mezesi.!
Kiminin rüküş,u kimininde,evinden ocağından,
Köyünden,ANA,dan,BABA,dan kopuşu.oldun
Sana ben ömrümü verdim ,
Yidin beni ,yidiin eeeeyy zalım İSTANBUL.İSTANBUL

Senin ben,senin ben,
Neyini,seviyim, kokuşmuş,eeeeeyy İSTANBUL.

İti sende ,çakalı sende,arsızı,soyanı sende,
Akrabalığı bitirip,bacıyı gardası satanı sende,
İnsanlığın yok, yok oluşu.ihanetin zirvesi,sende
Senin ben,senin ben neyini SEVEYİM
Eeeey Zaliim kokuşmuş İSTANBUL.İSTANBUL


" Benim bu şehri;
Benim bu şehri sevmeye bir nedenim,mi var.?
Bir nedenim,mi var, bir nedenim,mi var.."
Sevmiyorum işte,sevmiyorum seni İSTANBUL

11 / 01 / 2015
Şiir:Resul Civcik