Anadolu'nun köklü "hikmet" ve "öğüt" geleneğinin modern bir yansıması gibi.

Şiirde kullanılan "Erbeli" mahlası, şairin kendi iç dünyasından süzdüğü hakikatleri bir ozan edasıyla dile getirdiğini gösteriyor.

​Her dörtlüğün sonunda tekrarlanan "Ölecek ölecek herkes ölecek" nakaratı, şiirin ana omurgasını oluşturuyor.

Bu, edebiyatımızda "memento mori" (ölümü hatırla) anlayışıyla paraleldir. Kişiyi kibrinden arındırmayı ve dünya malına aşırı tamah etmemeyi öğütler.

​ Şair; helal kazanç, azim, edep, erkan, sadakat ve adalet gibi evrensel ve dini değerleri hayatın merkezine koyuyor.

​ "Çalış ama azma", "Sev ama faniliğini unutma" diyerek insanı aşırılıklardan kaçınmaya ve itidal üzere yaşamaya davet ediyor.
​
Şiir, sade ve doğrudan bir dil kullanılarak yazılmış. Didaktik bir tonu olmasına rağmen, "kabına sığmayan, fokura sığar" gibi imgelerle anlatım zenginleştirilmiş.

Şair, insanın maddeyle olan savaşını bitirip manaya yönelmesi gerektiğini samimi bir dille aktarıyor.

​Bu şiir, hayatın koşturmacası içinde kaybolan insana; durup nefes almasını, adaletten ayrılmamasını ve en nihayetinde her şeyin geçici olduğunu hatırlatan güçlü bir uyarı niteliğindedir.

Şairimi kutlarım

Eyvallah hocam evet herkes ölecek birgün..anlayabilirsek...
Neyzen Tevfikin dediği gibi..
Öleceğiz bir gün gömecekler..
Birkaç gün övecekler,
sonra kalan malını bölecekler;
hatta memnun kalmayıp
üstüne bir de sövecekler..

Resul ağabeyim kalemine ve hakikati haykıran gönlüne sağlık.
Tebrik ediyor, saygılarımı sunuyorum.

Mesut der ki; Resul, Karaman yurdu,
Yunuslar, Pîrler ki bu yolda durdu.
Mevla her zerreye, mizanı kurdu,
Ölecek ölecek, herkes ölecek.