( . . . )
Oysa ne şiirler yazardım ben sana.
Sevmelerimin tutsaklığına mahkum edilmiş bir aymazlıkla.
Gözlerimin gözlerine meftun olduğu, bir aşk arefesinde.
Çiçeklerin açmayı beklediği cemreler dökülürken yüreğime,
elimin tersiyle mahkum ettim gönlümü sarhoş kimliğine.
Ne sevdalar yaşardım, ne de yıkılmazlıklar.
Dizlerim alabildiğine güçlü, aşkın sıratını geçecek kadar.
Cenneti, cehennemi sende sanarak koşardım.
dökülürken karlar aşkımın cehennemine.
Ben ciğerlerime kadar sen dolardım.
sigara dumanıma yer kalmazdı senden.
Öyle doluydum, öyle bir aşkla.
Ben hayatı sende sanardım.
Çağlardım önceleri niagara halt etmiş.
Adın zikredildimi kulağıma, dolardım
ve sarhoşluk diz boyu ayyaşlar yanımda halt etmiş.
Islanırken ahmak ıslatan yağmurun altında,
Ben ahmaklığıma tebessüm ederek ıslanırdım, tepeden tırnağa.
Sonra, ahmaklığıma aldırmadan yürüdüm kaldırımlarda.
Ne yüreğimde bir sevda, ne de sen sandığım cennet.
Kalbim vuslat, gel gelde şimdi ıslah et.
Ve gözlerim kapanma arefesinde,
Yazdığım şiirlere beni defnet...

AYAZ BARAN
(12.03.2013)