Aralamasak da karanlıkların perdesini
Varsın hırçın dalgalar,
Kuduran halleriyle kışa
Desin ki: "Seviştiler."
Varsın o fırtınalar
Desin ki: iki yürek bir birine göçtüler

Gözüm ufuklara her daldığında,
"Şimdi ölü versem!" diye düşünürüm
Demem o ki sevdiğim:
Hiç kimse umurumda değil
Ölüm bile acıtmıyor canımı
Tatmadığım kabahat kaldı ki...

Hiç bir şeyin önemi yok artık
Seni sevmek kadar
Ne göğün yedi kat yüksekliği
Ne yerin yedi kat dibi
İlgilendirmiyor beni
Madem ki sevdim ölümüne sevmeliyim

"Kim bu kadın acaba?" Diyenler
Güneş doğmadıkça,
Öğrenemeyecekler
Kimliğini.
Bulutlar arasında saklanıp
Görünmeyeceğiz kimseye...

Temiz, tertemiz bir sevgi bizimki.
Bir birimizden habersiz sevmişiz.
Kolay değil,
Bir başka kader için
Giyinip kuşanmak.
Kolay değil sevdiğim kolay değil maziyi atlatmak.

Tam açtık derken kollarımızı
Kim bilir ne engeller çıkacak.
Diyelim ki kapadık gözlerimizi
Bir birimizden saklandık kör ebe oynar gibi.
Olağan ki.
O da kolay değil sevgili.

Yanisi
Kadere inat
Şiir tadında gülüşlerimiz olmalı
Bir birimize dokunmasak bile
Bu sevgi yaşamalı
Varsın el alem "seviştiler" Desin ne çıkar
Belki de ruhlarımız sevişti.

Şiir ve Yorum Mehmet Fikret ÜNALAN