Bağrımın yangısını diyemeden o yâre.
Canına özge canan seçti zalimin kızı.
Belki rüyadır dedim; dedim ama ne çare.
Bir avare kuş gibi uçtu zalimin kızı.

Ben yanarken narına, umursuz hicranımdan.
İndirdi kaşlarını, ruhum koptu tenimden.
Helak etti dünyamı; usandırdı canımdan.
İlgisizce yanımdan geçti zalimin kızı.

Kahrolası gururu bırakıp bir kenara,
İntizar edemedim; kapıldım ah-u zara.
Sitemli bakışıyla, koyup kalbimi dara,
Yaram üstüne yara açtı zalimin kızı.

Gönlümün sevda yüklü kervanını bekleyip,
Alıp kor yüreğimi peşinden sürükleyip.
Kâinatın derdini omuzuma yükleyip
Müstahak sana deyip kaçtı zalimin kızı.

Kolum kanadım kırık yaralı bir kuş gibi.
Sinem ateş içinde, ruhum vurulmuş gibi.
Sanki ahir ömrünü önceden bilmiş gibi,
Bir düş gibi dünyadan göçtü zalimin kızı.

Kara topraktan medet umdu bırakmak için.
Bir onulmaz sevdanın içinden çıkmak için.
Köz köz olmuş yüreği daha da yakmak için,
Yıkmak için Çepni’yi seçti zalimin kızı.