Küçücük bir kelimeydi dudaklarından beklediğim,
Sadece beş harf,iki hece.
Gitme…
Gitme deseydin ya,gidermiydim,
Kal deseydin kalmaz mıydım ömürlük.
Varsın tutmasındı ellerim ellerini,
Nefesim değmeseydi nefesine.
Bakışlarının sıcaklığında erimek,
Varlığını bilmek,
yanımda oluşunu hissetmek,
Çekingenliğinle çekinmek,
Az şeymiydi,yetmezmiydi bana.
Kal deseydin kalırdım bir ömürlük.

Yüreğimi sana bırakıp,
Olmadığın yerlerde seni düşünmek,
Yaşadın mı hiç?
Bilir misin acısını seni bırakıp gitmenin.
Hiç hasret oldun mu kendine?
Olmadın,bilemezsin.
Kal deseydin kalırdım bir ömürlük.

Ürkek ceylanlar gibiydin,
korkuyor titriyordun.
Sevmek mi korkutuyordu seni,
Sevilmek mi.
Haklısın aslında,tutamadım ellerini,
Okşayamadım saçlarını,
Saramadım seni.
Ama yüreğinde kalmaya gelmiştim,
Kal diyemedin bana,
Kal deseydin kalırdım bir ömürlük.

İpek kanatlı kelebek olmalıydım,
Dokunmak için sana.
Ve gül yapraklarına dokunur gibi,
Dokunmalıydım.
İncitmekten korktum seni,
Dokunamadım.
Dönüp geldim,yüreğimi bırakarak arkamda.
Ama…kal deseydin,kalırdım bir ömürlük…