anamın naftalin kokulu çeyiz sandığından
çocukluğum saçıldı etrafa

nakış nakış gülüştüler
renkler desenler
is kokulu lambanın loş ışığında

ilk gençliğimin utangaç sevdaları
göz kırptı karşı köşeden
uçuştu hülyalı bakışları havada

öylece kalakalmışlar solgun benizli
aç güveler kemirmiş yüreklerini

ağıtlar yakmışlar ardından yiten düşlerin
ne kına yaktıkları türkülü köy düğünleri

ne dedikodular kalmış akıllarında
geceleri misafirlikte ettikleri

ne de mahalle bakkalından gelen
boşalmış teneke kutusunda saklanışları

mis gibi kolanyalı dokunuşları
hissedemez olmuşlar

evde kalmış kızlar misali kalakalmış
boynu bükük öylece
laleler sümbüller menekşeler

ne sevda ne aşk kalmış geriye
uzun kış gecelerinde
söylenmez olmuş masallar

günler günleri kovalamış aylar yılları
zaman değişmiş biçim değişmiş
büyü büyüdükçe bozulmuş

tuhaf bir sızı yayılmış ortalığa
anamın o güzelim çeyiz sandığında
çocukluğum kaybolmuş

Sezer Ergör Cülcüloğlu