Ben senin gözlerini sevdim en çok.
Boynu büküklüğünü, yetimliğini,
Eksikliğini en iyi anlatan,
Baktıkça her seferinde beni,
Görünmez gözyaşları ile ağlatan
Yaralı gözlerini sevdim.

Ben senin sözlerini sevdim en çok.
Haşarı yaramaz bir çocuk gibi,
Bazen sakin tatlı melteme,
Bazen en asi fırtınaya benzeyen,
Beni bulutlarda dolaştırırken,
Birden bir yaprak gibi oradan oraya,
Fırlatan o sözlerini sevdim.

Ben senin yiğitliğini sevdim en çok
İnsanların çoğunda bulunmayan,
Hayata o dik duruşunu, korkusuzca
Meydan okuyarak hesap soruşunu.
Ama yinede bir kelebeğe dokunur gibi,
Bana dokunuşunu sevdim.

Ben senin yalnızlığını sevdim en çok.
Kendini kendisi ile avutan,
Güne güneşe düşman, geceye Ay’a aşık,
Kendisinden gayrı herkesle barışık,
Bazen masum, ıssız sessiz,
Bazen asi günahkar ve isyankar ,
Bana benzeyen yalnızlığını sevdim.

Sevdim işte, biliyorum bunun ötesi yok…
Seni ruhum, bütün dünyam yapacak kadar.
Sende sevdin beni değil mi? , Hem de çok,
Sözde sevdiğin, ya da sevdiğini zannettiğin,
Bütün kadınların arasına, insafsızca katacak kadar.
Beni cehennem ateşlerinde böylesine yakacak kadar.
Yine de ben seni sevdim işte…biliyorum bunun ötesi yok.

Blueangel/12.11.2014